Na II odcinku próba sprawnościowa była także ukryta, należało do niej dotrzeć uważnie studiując zapisy w itinererze. Tylko 3 załogi próby nie odnalazły, pozostali ścigali się zawzięcie próbując poprawić czasy z pierwszego przejazdu. Wkoło słychać było pisk rozgrzanych opon, jęki buntującego się zawieszenia i łopot flagi startera. Samochody, zmęczone tańcem wokół słupków po pokonaniu serii przejazdów i nawrotów zakończonej klasycznym slalomem z ulgą osiągały metę próby. Ale nie oznaczała ona końca rajdowych zmagań - po próbie trasa biegła przez Baranówkę ku kościołowi św. Mikołaja w Przybyszówce, gdzie należało zwiedzić obiekt i odpowiedzieć na pytania turystyczne. Na każdym z odcinków załogi musiały odnaleźć tablice PKP-owe, potwierdzające ich prawidłową nawigację i przejazd trasą. Jazda po planikach uważnym załogom nie sprawiała kłopotów, spieszącym się i niedokładnie czytającym itinerer burzyła jednak nieco krew. A to strzałka "nie dała się zauważyć", a to nagle przejazd uciekał poza mapę, a to droga z mapy znikała w rzeczywistości lub pojawiała się w innych, nieprzewidywalnych miejscach. Dróżki bywały wąskie, jednak trasa została tak dobrana, aby zawodnicy nie musieli wymijać się na osiedlowych uliczkach. Czujność nagradzana była odnalezioną tablicą PKP. Kilka dojazdów z różnych stron do punktów mapowych, strzałki kierunkowe skutecznie blokujące najkrótsze drogi, wymuszenia dające się we znaki. Trasę odcinka uprzykrzał także występujący niezwykle często constans. Znak "nakazu skrętu w prawo za znakiem" zjawiał się w najmniej oczekiwanych miejscach, zmuszając do ciągle nowego planowania trasy. Wyrzucenia z mapy i powiązania w jednym punkcie z manewrem opisanym w itinererze były wyzwaniem dla mniej wprawnych załóg.